خرمشهر بهشت ویران من

barma — Sun, 02 Sep 2007 03:45:18 GMT

سلام دوستای عزیز و مهربوونم

دلم برای همتون و وبلاگهای قشنگتوون یه ذره شده،دلم برای بارمای خودمم،همدم تنهایی هام هم خیلی تنگ شده بوووود.

یاد اوون روزا به خیر که با شماها و وبلاگاتون، این دل تنگم باز میشد و آرووم می گرفت حالا که فعلا همونم ازم گرفته شده، کارم شده از صبح تا شب دویدن،دویدن و دویدن ،آخر شب خوابیدن،تا که به چی رسیدن؟؟؟؟؟آرامش را ندیدن!!!!!!!!!( قبول دارم شعر نشدولی چه مری از کار در آمد... حالا گه شعر واقعی میخواید گوش کنید واقعا زیباست)

چرا از مرگ می ترسید

چرا از مرگ می ترسید
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
مپندارید بوم نا امیدی باز
به بام خاطر من می کند پرواز
مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است
مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است
مگر می این چراغ بزم جان مستی نمی آرد
مگر افیون افسونکار
نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد
مگر این می پرستی ها و مستی ها
برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست
مگر دنبال آرامش نمی گردید
چرا از مرگ می ترسید
کجا آرامشی از مرگ خوشتر کس تواند دید
می و افیون فریبی تیزبال و تند پروازند
اگر درمان اندوهند
خماری جانگزا دارند
نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید
خوش آن مستی که هوشیاری نمی بیند
چرا از مرگ می ترسید
چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید
بهشت جاودان آن جاست
جهان آنجا و جان آنجاست
گران خواب ابد در بستر گلوی مرگ مهربان آنجاست
سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی است
همه ذرات هستی محو در رویای بی رنگ فراموشی است
نه فریادی نه آهنگی نه آوایی
نه دیروزی نه امروزی نه فردایی
جهان آرام و جان آرام
زمان در خواب بی فرجام
خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
در این دوران که آزادگی نام و نشانی نیست
در این دوران که هر جا هر که را زر در ترازو زور در بازوست
جهان را دست این نامردم صدرنگ بسپارید
که کام از یکدیگر گیرند و خون یکدیگر ریزند
درین غوغا فرومانند و غوغا ها برانگیزند
سر از بالین اندوه گران خویش بردارید
همه بر آستان مرگ راحت سر فرود آرید
چرا آغوش گرم مرگ را فاسانه می دانید
چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید
چرا از مرگ می ترسید

فریدون مشیری

پدر،پشت و پناه من

barma — Sat, 28 Jul 2007 04:10:18 GMT

در روز میلاد امام علی (ع) و روز پدر شاد و خرم باشیییید

هرگزم نقش تو از لوح دل و چان نرود هرگز از یاد من آن مرد توانا نرود

آنچنان مهر توام در دل و جان جای گرفت که اگر از سر برود از دل و ازچان نرود

دلم می خواد مثل بچگی هام،بدون خجالت داد بکشم،بابا چووونم دوووووووووست دارم

کاشکی که صد ساله شی،نه ......صدو بیست ساله شی،نه....... صد و بیست سال کمه

همیشه زنده باشی

مادر: عشق بدون مرز

barma — Thu, 05 Jul 2007 05:29:42 GMT

پرورش و آموزش

barma — Wed, 04 Jul 2007 08:07:18 GMT

سلام دوستای خووبم

به مطلبی در وبلاگ گلین بانو برخوردم که بد ندیدم شما هم بخوونید.شاید این مطلب ،چیزی باشه که تو مدرسه هامون باهاش برخورد داشتیم و همیشه غصه اش را خوردیم ، حالا به شکلهای مختلف!

به حق اسم قشنگی برای سیستم آموزشی در نظر گرفته شده "آموزش و پرورش" که بهتر بود گفته می شد "پرورش و آموزش" چون به نظر من پرورش خیلی مهم تر از آموزش است و این پرورش است که آدمها را به شکوفایی می رسونه !ولی نمی دوونم چرا تو سیستم آموزشی ما به این قسمت زیاد اهمیت داده نمی شه!!!!هر معلمی که دیگه تو آموزش کار نمی ده می فرستند تو سیستم پرورشی!!!(البته به ندرت مربی پرورشی خوب هم پیدا می شه ولی ما که ندیدیم!!!) البته میگن الان وضع خیلی بهتر از آن زمانهاست ولی....بخوونید مطلب رو
درحالی که بغض گلویش را گرفته بود، می گفت:

حدود سالهای ۷۰زمانی که دوران راهنمایی اش را می گذروند با یکی از دوستاش که باهم صمیمی بودن تصمیم میگیرن داستانی مشترکی بنویسن. داستانی ساده و تخیلی که مقداری سایه عشق هم داشت ... تخیلشون در نوشتن خوب بود و داستان هم به خوبی پیش می رفت. به قول خودش جذاب ترین صحنه داستان ؛ قسمتی بود که در آن دختر نقش اول پسر مورد علاقه اش را پس از مدتها می بینه و اونو در آغوش می گیره . داستان تازه به نصفش رسیده بود که قضییه لو میره و دفتری که توش داستانشون رو نوشته بودن، گم میشه. یک روز بعد، ولی، این دفتر سر از دفتر مدرسه در آورد ....
دیگه از اون روز همه چی تغییر کرد : سر صف همه شاگردها رو مجبور کردن که این دو تا را هو کنن ... خانواده ها را به مدرسه فراخوندن و اونها هم اومدن مدرسه . کار داشت به اخراج می کشید . دفتر رو به یکی از خانواده ها دادن.... « گیتی» نویسنده اصلی این قصه ناتمام، موقعیکه بعد از ظهر برگشت به خونه با تحقیر و تنبیه بدنی مواجه شد ... می گفت مادرش دفتر رو که جلد بسیار کلفتی هم داشت توی سرش له کرد ... اون شب بدنش از شدت کتک کبود و بی حس شده بود...
خیلی کم سن بود و ساده و اصلا سزاوار این همه تحقیر نبود ! اونو ولگرد و لش و خیابونی می خوندن ... می گفت اون موقع معنی کلمات رو می فهمید اما مفهومش رو نه ! نمی دونست نوشتن چه ربطی به این تحقیرها داره ؟!! می گفت دیگه از اون روز به بعد دید خانوادش نسبت به اون برگشت . تلفنهاش بیشتر کنترل میشد . دیگه تو مدرسه حق نداشت از نزدیک دوستش رد بشه و تعهد داده بود که باهاش قهر کنه .چون در غیر اینصورت اخراج میشد ؟!! بهش گفتن باید هرروز ۲ رکعت نماز بخونه تا گناهش پاک شه! هیچ وقت نفهمید گناهش چی بود تا برای پاک کردنش، نماز بخونه! مشاور مدرسه هم اونو به یک دکتر روانشناس از جنس خودشون معرفی کرد.... می گفت اما از آنروز به بعد حس می کردم یک دختر گناهکارم و عجیب اینجا بود که از این حس لذت هم می بردم....
می گفت دیگه نتونستم تخیلم رو پیدا کنم ....انگار تخیلم مرده بود. دیگه نتونستم با آرامش مطلبی از خودم بنویسم.... !

خرمشهر را اینگونه بسازیم

barma — Thu, 21 Jun 2007 08:29:18 GMT

در سال 1986 مسابقات المپیک در شهر مکزیکوسیتی برگزار شد . در آن سال مسابقات دوی ماراتن یکی از شگفت انگیزترین مسابقات دو در جهان بود .دوی ماراتن در تمام المپیک ها مورد توجه همگان است و مدال طلایش گل سرسبد مدالهای المپیک محسوب می شود . و این مسابقه به طور مستقیم در هر 5قاره جهان پخش می شود.در این مسابقه کیلومتر آخر رقابت بود و دوندگان رقابت حساس و نزدیکی باهم داشتند . نفس های آنها به شماره افتاده بود زیرا آن ها 42کیلومتر و 195متر را دویده بودنند . دوندگان همچنان با گام های بلند و منظم پیش می رفتند. چقدر این استقامت زیبا بود هر تماشاگر دلش می خواست که این اندازه استقامت و توان داشته باشد .دوندگان قسمت آخر جاده را طی می کردنند و یکی پس از دیگری وارد استادیوم می شدند. استادیوم مملو از تماشاچی بود و جمعیت با وارد شدن دوندگان شروع به تشویق می کردنند . رقابت نفس گیر شده بود و دونده شماره ..... نوار خط پایان را پاره کرد.استادیوم سرا پا تشویق شده بود .فلاش دوربین های خبر نگاران لحظه ای امان نمی دادو دونده های بعدی یکی پس از دیگری از خط پایان گذشتندو بعضی ها بلافاصله پس از عبور از خط پایان چند قدم جلوتر از شدت خستگی روی زمین ولو شدند.اسامی و زمان های نفرات برتر از بلند گو اعلام شد.نفر اول با زمان 2ساعت و ......در همین حال دوندگان دیگری هم از راه رسیدندو از خط پایان گذشتند.در طول مسابقه دوربین ها بارهانفراتی را نشان دادند که دویدندو از ادامه مسابقه منصرف شدند و بیرون آمدند.به نظر می رسید آخرین نفر هم از خط پایان رد شده است.داوران و مسئولین مسابقه می رفتند تا علائم مربوط به مسابقه ماراتن و خط پایان را جمع آوری کنند.جمعیت هم آرام آرام استادیوم را ترک می کرد اما ...................

ناگهان بلند گوی استادیوم به داوران اعلام نمود که خط پایان را ترک نکنند .گزارش رسیده که هنوز یک دونده دیگر باقی مانده است.همه سر جای خود باز گشتند و انتظار رسیدن نفر آخر را کشیدند.دوربین های مستقر در طول جاده تصویر او را به استادیوم مخابره می کردنند.از روی شماره پیراهن اسم او را یافتند.

جان استفان آکواری دونده سیاه پوست اهل تانزانیا که ظاهرا" برایش مشکلی پیش آمده بود لنگ می زد و پایش بانداژ شده بود.20کیلومتر از خط پایان فاصله داشت و اختمال اینکه از دور مسابقه منصرف شود بسیار بودنفس نفس میزد و احساس درد در چهره اش نمایان بودلنگ لنگان و آرام می آمد ولی دست بردار نبود.چند لحظه مکث کرد و دوباره راه افتاد.چند نفر دور او را گرفتند تا از ادامه مسابقه منصرفش کنند ولی او دست بردار نبود.با دست خود ان ها را کنار میزد و به راه خود ادامه می داد.داوران طبق مقررات حق نداشتند قبل از عبور نفر آخر از خط پایان محل مسابقه را ترک کنند.جمعیت هم همانطور منتظر بود و با وجود اعلام نتایج محل مسابقه را ترک ننمود.جان هنوز مسیر مسابقه را ترک نکرده و با جدیت به مسیر خود ادامه می داد.خبر نگاران بخش های مختلف با هیجان وارد استادیوم شده و جمعیت هم به جای آنکه کم شود زیادتر می شد.جان استفان با دندان های به هم فشرده و دست های گره کرده لنگ لنگان اما استوار همچنان به حرکت خود به سوی خط پایان ادامه میداد.او هنوز چند کیلومتری با خط پایان فاصله داشت .آیا می توانست مسیر را به پایان برساند؟ خورشید در مکزیکوسیتی غروب می کرد و هوا رو به تاریکی می رفت ........

بعد از گذشت مدتی طولانی آخرین شرکت کننده دوی ماراتن به استادیوم نزدیک می شد با ورود او به استادیوم جمعیت از جای خود برخاست و چند نفر در گوشه ای از استادیوم شروع به تشویق نمودند بعد انگار از آن نقطه موجی از کف زدن شروع شد و تمام استادیوم را فرا گرفت.چه غوغائی بر پا بود.40 یا 50 متر به خط پایان فاصله نبود و او نفس زنان می ایستاد و خم می شد و دستش را روی ساق پاهایش می گذاشت پلکهایش را فشار میداد نفس می گرفت و دوباره با سرعت بیشتری به راه خود ادامه می داد .شدت کف زدن جمعیت لحظه به لحظه بیشتر می شد .خبر نگاران در خط پایان تجمع کرده بودند.حتی وقتی نفرات اول از خط پایان گذشتند اینقدر شور و هیجان نداشتند.

دونده نزدیک و نزدیکتر شد و از خط پایان گذشت .خبر نگاران به سوی او هجوم بردند .نور پی در پی فلاشها استادیوم را روشن کرده بود .انگار نه انگار که دیگر شب شده بودمربیان حوله ای بر دوشش انداختند و او که دیگر توان ایستادن نداشت بر زمین افتاد............

آن شب مکزیکوسیتی و شاید تمام جهان از شوق حماسه این دونده تا صبح نخوابیدند.دنیا از او درس بزرگی اموخت و آن درس اصالت حرکت مستقل از نتیجه بود . او یک لحظه به این فکر نکرد که نفر آخر است .به این فکر نکرد که برای پیشگیری ازتحمل نگاه تحقیر آمیز دیگران به خاطر آخر بودن میدان را خالی کند.او تصمیم گرفته بود این مسیر را طی کند.اصالت تصمیم او و استقامتش در اجرای تصمیمش باعث شد تل دنیا به ارزش جدیدی توجه کند.ارزشی که احترامی تحسین بر انگیز به دنبال داشت.

فردای مسابقه مشخص شد که جان از شروع مسابقه زمین خورده بود و به شدت آسیب دیده بود.

او در پاسخگوئی به خبر نگاری که پرسیده بود چرا با آن وضع و در حالی که نفر اخر بودید ازادامه مسابقه منصرف نشدید؟ ابتدا فقط گفت : برای شما قابل درک نیست ! و بعد در مقابل اصرار خبر نگار گفت : مردم کشورم مرا 5000مایل تا مکزیکوسیتی نفرستاده اند که فقط مسابقه را شروع کنم مرا فرستاده اند که ان را به پایان برسانم.حماسه جان استفان اکواری از ان پس سینه به سینه در میان تمام ورزشکاران نقل شد.........

اما آیا یادتان هست که نفر اول برنده مدال طلای همان مسابقه چه کسی بود؟؟؟

منبع:مجله دانش و کامپیوتر/سال هفتم/شماره۵۹/صفحه۳۷

حالا من میگم :

آقای مسئولی که یک شهر تو را نماینده خودشون انتخااب کردند و فرستادند که کاری بکنی

مسابقه را تمام کن حتی اگه بازنده بشی!!!

خرمشهر انچه که هست

barma — Wed, 20 Jun 2007 06:53:33 GMT

سلام

دیروز پیغامی از دوستی بهم رسید که می گفت شما خودتون نمی خواهید خرمشهر را بسازید

می خوام در جواب این دوست عزیز یکی از پست های وبلاگ دوست بسیار محترم و خبر نگار خوب آقای

نظارت با وبلاگ سوتیتر های زندگانی یک خبر نگار که در باره خرمشهر در سال ۱۳۸۵نوشته بود بذارم که همه بفهمن خرمشهر چیه؟

سفرنامه مصور خرمشهر (۲)

شنوندگان عزيز توجه فرماييد ... شنوندگان عزيز توجه فرماييد ...

خرمشهر، شهر خون، آزاد شد ...!

۲۴سال از این خبر فوری و این لید به یاد ماندنی گذشت اما هنوز در انتظار گوینده ای هستیم که شاید روزی لید طلائیش این باشد :خرمشهر، شهر خون، آباد شد ...! اما گویی فقط باید صبوری کنیم و انتظار بکشیم و دوره بکنیم شب و روز را وهنوز را !

راستش خیلی حرفا بود که دلم می خواست برای خرمشهر و مردم دوست داشتنی اش بنویسم ، مقداری هم خط خطی کردم ولی فکر کردم اینهمه حرف زده اند و حرف زده ایم و می زنیم که کوچکترین ثمری برای خرمشهریهای عزیز که به یقین صبورترین و منتظرترین مردم دنیا هستند نداشته تازه اگر بخواهی بنویسی آنوقت تک تک حرفها و درد دلهای این مردم باید تیتر شود و تو به دستهای خالی خود فکر می کنی می اندیشی که تمام تیترهای دنیا را هم که خرج کنی حتا یک روز از آن ۳۵ روز مقاومت با دستهای خالی را هم نمی توانی توصیف کنی چه برسد به وصف درد این بیست و چند سال که از آغاز آن جنگ لعنتی می گذرد ..

« اما

این شانه های گرد گرفته

چه ساده و صبور

وقت وقوع فاجعه می لرزند

اینان

هرچند

بشکسته زانوان و کمر هاشان

استاده اند فاتح ونستوه

بی هیچ خان ومان »

مادری می گفت چه بگویم خودت داری می بینی پسرم نمی بینی ؟ بنویس مشکلات داریم بنویس امکانات نداریم بنویس آب نداریم بنویس یا بایداز آب غیر قابل شرب لوله ها بخوریم یا هر روز آب بشکه ای بخریم بنویس فاضلاب نداریم بنویس فاضلاب و زباله ها را تو شط می ریزن بنویس گاز نداریم بنویس برق نداریم تو این گرمای ۶۰ درجه همیشه برقمون قطع می شه بنویس بچه هامون همه بی کارن بنویس بومی ها بی کارن غریبه ها و غیربومیها اومدن خرمشهر و آبادان رفتن سرکار بنویس خرج زندگی مونو خرج تحصیل و درس و مشق دخترهامو از کجا بیارم ؟بنویس خیلی از خانه ها هنوز خرابه بنویس خرمشهر ۱۷ سال بعد از تموم شدن جنگ هنوز جنگ زده س بنویس نصف خرمشهر هنوز بازسازی نشده بنویس بچه هامون جایی برای تفریح ندارن خودت وضع شطو ببین بنویس چرا اینهمه تبعیض هست چرا به خرمشهر توجه نمی کنید بنویس آقای احمدی نژاد تو یه کاری بکن مردم خرمشهر بهت امید دارن بنویس کسی به داد دل ما نمی رسه نرسیده بنویس خیلی ازجوونا ... بنویس ...بنویس...بنویس...

«درد کشیده ایم

سختی کشیده ایم

سکوت کرده ایم

شب وروز پس چه خواهد شد فردا را شمرده ایم

چرا این همه چراغ

در یکی دوشهر بسوزد و

این همه بسیار و بی چراغ بی دیده بی نشان

بی نام و بی سراغ ؟!»

از پل نو خرمشهر که عراقیها پس از فتح این پل روی اون می رقصیدن و تصویرشو هر شب از تلویزیون عراق پخش می کردن فقط همین مونده فک کنم پل نو بخوبی مظلومیت خرمشهرو نشون می ده...

"مسجد جامع ... آسمانی ترین سنگر زمینی " این جمله رو توی مسجد جامع خرمشهر دیدم

و اما شلمچه ...

هرچه خواستم در مورد شلمچه چیزی بنویسم نتوانستم چرا که قابل توصیف نیست ...باید به شلمچه سفر کنی و ببینی ...چند عکس از شلمچه گرفتم که اینجا می گذارم اما متاسفانه تصاویری که از مرز ایران و عراق گرفتم به دلیل فاصله بسیار زیاد از کیفیت مناسبی برخوردار نبود... ام الرصاص و پتروشیمی بصره از این مسافت قابل رویت بود ... سعی می کنم در سفر بعدی عکسهای بهتری بگیرم ...

تکمله :

اما 24 سال از آزادی خرمشهر می گذره ، مسوولهای زیادی هم تو این ربع قرن اومدن و رفتن اما باتصویری که امروز از خرمشهر دیدم و با شنیدن درد دلهای مردم نمی دونم چرا فکر می کنم حرفها و قولهای مسوولین و احمدی نژاد در صورت تحقق به چیزی مث معجزه می مونه و اصلا به خود معجزه نیاز داره چیزی در حد مقاومت معجزه آسای جوونهای خرمشهر... راستی خرمشهر آزاد شد اما آباد ...؟!

چهارشنبه ۳ خرداد هشتاد و پنج خرمشهر

از وبلاگ :

سوتیترهای زنده مانی یک روزنامه نگار

دنگ...دنگ...

barma — Mon, 18 Jun 2007 03:34:18 GMT

سلام

تو زندگی لحظه هایی هست که آدم دوست داره زمان متوقف بشه و اون لحظه تا ابد براش باقی بموونه، ودرعوض لحظاتی هم هست که دلت میخواد زودتر بگذره وبره......واین وسط خواست تو مهم نیست دنیا کار خودش را می کنه!!!!

دنگ...دنگ....

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ

زهر این فکر که این دم گذر است

می شود نقش به دیوار رگ هستی من

لحظه ام پر شده از لذت

یا به زنگار غمی آلوده است

لیک چون باید این دم گذرد،

پس اگر می گریم ،

گریه ام بی ثمر است

و اگر می خندم

خنده ام بیهوده است

*******

دنگ...دنگ....

لحظه ها می گذرد

آنچه بگذشت ، نمی آید باز

قصه ای هست که هرگز دیگر

نتواند شد آغاز

مثل این است که یک پرسش بی پاسخ

بر لب سرد زمان ماسیده است

تند بر می خیزم

تا به دیوار همین لحظه که در آن همه چیز

رنگ لذت دارد، آویزم

آنچه می ماند از این جهد به جای:

خنده لحظه پنهان شده از چشمانم

و آنچه بر پیکر او می ماند

نقش انگشتانم

دنگ.......

فرصتی از کف رفت

قصه ای گشت تمام

لحظه باید پی لحظه گذرد

تا که جان گیرد در فکر دوام ،

این دوای که درون رگ من ریخته زهر،

وارهانیده از اندیشه من رشته حال

و زهی دور و دراز

داده پیوندم با فکر زوال

پرده ای می گذرد

پرده ای می آید

می رود نقش پی نقش دگر

رنگ می لغزد بر رنگ

ساعت گیج زمان در شب عمر

می زند پی در پی زنگ

دنگ .....،دنگ........

دنگ..............

سهراب سپهری

کسی که مثل هیچکس نیست

barma — Tue, 12 Jun 2007 12:58:30 GMT

من خواب دیده ام که کسی می آید

من خواب یک ستاره روشن دیده ام

و پلک چشمم هی می پرد

و کفش هایم هی جفت می شوند

و کور شوم اگر دروغ بگویم

من خواب ان ستاره روشن را

وقتی که خواب نبودم دیده ام

کسی می آید

کسی دیگر

کسی بهتر

کسی که مثل هیچکس نیست

مثل پدر نیست

مثل انسی نیست

مثل یحیی نیست

مثل مادر نیست

و مثل آنکسی است که باید باشد

و قدش از درخت های خانه معمار هم بلند تر است

و صورتش

از ستاره هم روشن تر است

و از برادر سید جواد هم که رفته است

و رخت پاسبانی پوشیده است نمی ترسد

و از خود خود سید جواد هم که تمام

اتاق های منزل ما مال اوست نمی ترسد

و اسمش آنچنان که مادر

در اول نماز و در آخر نماز صدایش می کند

یا قاضی القضات است

یا حاجت الحاجات است

و می تواند

تمام حرف های سخت کتاب سوم را

یا چشم های بسته بخواند

و می تواند حتی هزار را

بی آنکه کم بیاورد از روی بیست میلیون بردارد

و می تواند از مغازه سید جواد

هر چقدر لازم دارد جنس نسیه بگیرد

و میتواند کاری کند که لامپ((الله))

که سبز بود:مثل صبح سحر سبز بود

دوباره روی آسمان مسجد مفتاحیان

روشن شود

آخ......

چقدر روشنی خوبست

چقدر دور میدان چرخیدن خوبست

چقدر روی پشت بام خوابیدن خوبست

چقدر باغ ملی رفتن خوبست

چقدر مزه پپسی خوبست

و من چقدر از همه چیز های خوب خوشم میآید

و من چقدر دلم می خواهد که گیس دختر سید جواد را بکشم

چرا من اینهمه کوچک هستم؟؟؟

که در خیابان ها گم می شوم

چرا پدر این همه کوچک نیست؟؟؟

که در خیابان ها گم نمی شود

کاری نمی کند که آنکسی که به خواب من

آمده است روز آمدنش را جلو بیندازد

و مردم محله کشتارگاه

که خاک باغچه هاشان هم خونیست

و آب حوضحاشان هم خونیست

و تخت کفش هاشان هم خونیشت

چرا کاری نمی کنند؟

چقدر آفتاب زمستان تنبل است

من پله های پشت بام را جارو کرده ام

و شیشه های پنجره را هم شسته ام

چرا پدر فقط باید

در خواب خواب ببیند؟

من پله های پشت بام را جارو کرده ام

و شیشه های پنجره را هم شسته ام

کسی می آید

کسی که در دلش با ماست

در نفس با ماست

در صدایش با ماست

کسی که آمدنش را نمی شود گرفت

و دستبند زد و به زندان انداخت

کسی که از باران

از صدای شرشر باران

کسی که از آسمان توپخانه در شب آتش بازی

می آید

و سفره را می اندازد

و نان را قسمت می کند

و پپسی را قسمت می کند

و باغ ملی را قسمت می کند

و شربت سیاه سرفه را قسمت می کند

و روز اسم نویسی را قسمت می کند

و نمره مریض خانه را قسمت می کند

و چکمه های لاستیکی را قسمت می کند

درخت های دختر سید جواد را قسمت می کند

و هر جه را که باد کرده باشد

قسمت می کند

و سهم ما را هم می دهد

من خواب دیده ام

کسی می آید

روزی دوباره

barma — Sun, 03 Jun 2007 08:01:18 GMT

روزي ما دوباره كبوتر هايمان را پيدا خواهيم كرد
و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت.
روزي كه كمترين سرود بوسه است
و هر انسان
براي هر انسان
برادري ست.
روزي كه ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند
قفل افسانه ئيست
و قلب
براي زندگي بس است.
روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرين حرف دنبال سخن نگردي.
روزي كه آهنگ هر حرف،زندكي ست
تا من به خاطر آخرين شعر رنج جست و جوي قافيه نبرم.
روزي كه هر لب ترانه ئيست
تا كمترين سرود،بوسه باشد.
روزي كه تو بيايي،براي هميشه بيايي
و مهرباني با زيبايي يكسان شود.
روزي كه ما دوباره براي كبوترهايمان دانه بريزيم…
و من آن روز را انتظار مي كشم
حتي روزي
كه ديگر
نباشم.

احمد شاملو

دیرة هلي (سرزمين من)

barma — Tue, 29 May 2007 08:11:18 GMT

الله ياديرة هلي يا الماكو مثلج ديرة الله ياجيراننة اهل الوفا والغيرة
الله ياديرة هلي يا البيج شفت الراحة الله ياذاك النخل لو حل وكت سباحة
الله يا ذاك العنب يه مدلي ابسباحة والخوخ المدد واشم ذاك الورد وارياحة
الله يه موجات النهر مده ويزر رواحه شذكر ايام المضت اعبر الشط اسباحة
واسمع الطير على الشجر يشجي ويرف بجناحه واسمع البلبول الصبح يشفي الكلب بصفيرة
الله ياديرة هلي ياالماكو مثلج ديره
الله ياديرة هلي ياالبيج نمرح جنة يا الريحتج ريحة ورد يوري الكلب يشفنة
الله يا سعف النخل شمرة ذوايب جنة والبرحي المدلي الرطب يشبه اثمار الجنة
والماي يجري من الصبح يسكي الورد والحنة الله يا طير السعد وجه الفجر لو غنه
يفتره كلبي وافتخر واتذكر واتمنه كل مسلم يعيش بهنا وكل وكت يكثر خيرة
الله يا ديرة هلي ياالماكو مثلج ديرة
الله يا ديرة هلي عندي اشكثر محبوبة يه الجنتي حرة امخدره ومن الخطر محجوبه
الله يا مضيف اليسر كلب اللي يجبل صوبه يلكه الدلال مسطرة بوياغها ومنصوبه
والهاون يرن الصبح كل يوم عندنه نوبه واطفالنه بذاك الصبح متونسه تلعب طوبه
وبليل نلتم عل كمر نلعب لعب طفيرة
الله يا ديرة هلي ياالماكو مثلج ديره
الله يا ذاك النهر بي جنت اذب هياله امرار وي طرت الفجر انزل وبيدي الفاله
الكه الشباب اعلى النهر كلمن وشبجه احذاله واتعنه للمده تجي والنهر نتعناله
بالمدة يتعده السمج الله اليعرف اشكاله برزم، شبوط وشعم والبني وجنداله
ونصيد لوعله الوكت كلمن يرد لعياله فرحان ومحمل سمج ونفض على اهل الديره
الله يا ديرة هلي ياالماكو مثلج ديره
الله يا ديرة هلي ام الخير من شفناها الله ياديرة هلي يا البالوفه اعرفناها
الله يا ديرة هلي بارواحنه اشريناها الله يا ديره شكثر شبان ضحيناها
الله لو تدري الارض من دمنه حنيناها الله ياديره هلي يالمن غصب عفناها
غصباعليه مفاركج فيتج عليه اجبيره
الله يا ديرة هلي ياالماكو مثلج ديره
الله يا ديرة هلي الله يصيبه الصابج الله ياديرة هلي فدوا رحت لترابج
الله يا ديرة هلي والله من اشيل اعتابج اتذكر ايام المضت والشجر ذاك الشابج
تعتبين حكج والنبي يصعب عليه اعتابج ضليتي ظلمه وخاليه آه واتفركت احبابج
والله من اشوفج خاليه كلبي يزيد ازفيره
والله ياديرة هلي ياالماكو مثلج ديره